ایبوبروفن در درمان دردهای ناشی از التهاب یا آسیب دیدگی های تروما مانند پیچ‏ خوردگی‏ها مصرف می ‏شوند.

این مطالعه روی گروهی از مبتلایان به سرطان مثانه در ایالت شمالی نیوانگلند آمریکا انجام گرفته است.

متخصصان آمریکایی می‌گویند: آمار نشان می‌دهد که نرخ ابتلا به سرطان مثانه و مرگ و میر ناشی از آن در این ایالت آمریکایی نسبتا بالا است.

کارشناسان علوم پزشکی مرکز سرطان «نوریس کوتون» و دانشکده پزشکی «گیسل» در دانشگاه «دارتموت» در این مطالعه روی ۱۱۷۱ شرکت‌کننده که به تازگی به سرطان مثانه مبتلا شده بودند و ۱۴۱۸ فرد سالم آزمایش کردند.

این کارشناسان همچنین روی ۳۹ ژن مرتبط با سوخت و ساز گروهی از ترکیبات دارویی موسوم به NSAID بررسی کرده و به طور خاص، گروه جدیدی از این ترکیبات تحت عنوان «بازدارنده‌های COX-2» نظیر داروی سلکوکسیب را مورد آزمایش قرار دادند.

نتایج این آزمایشات که در مجله بین‌المللی سرطان به چاپ رسیده حاکیست، مصرف مداوم داروهای مسکن غیرانتخابی و غیر آسپیرینی به ویژه ایبوبروفن در درازمدت می‌تواند خطر ابتلا به سرطان مثانه را کاهش دهد.

این کارشناسان در عین حال تایید کردند که برای دسترسی به نتایج قطعی‌تر و تجویز این دارو برای افراد مستعد، انجام آزمایشات بیشتر الزامی است.

البته محققین تاکید دارند که مردم نباید از داروهای مسکن مگر در مواقع ضروری استفاده کنند.

سرطان مثانه سرطانی است که در آن سلول‌های بدخیم (سرطانی) در بافت‌های مثانه شکل می‌گیرند.

سه نوع سرطان در سلول‌های غشاء مثانه ایجاد می‌شوند. این سرطان‌ها با توجه به نوع سلول‌های بدخیم (سرطانی) نام‌گذاری می‌شوند:

ترانزیشنال سل کارسینوم (Transitional Cell Carcinoma): سرطانی است که در سلول‌های موجود در درونی‌ترین لایۀ مثانه ایجاد می‌شود. این سلول‌ها می‌توانند با پر شدن مثانه منبسط شده و با خالی شدن آن منقبض شوند. بیش‌تر سرطان‌های مثانه در سلول‌های ترانزیشنال ایجاد می‌شوند.

کارسینوم سلول سنگفرشی (Squamous Cell Carcinoma): سرطانی است که در سلول سنگفرشی ایجاد می‌شود، که سلول‌هایی ظریف و مسطح هستند که ممکن است پس از عفونت‌ها یا التهاب‌های بلند مدت، در مثانه به‌وجود آیند.

آدنوکارسینوم(Adenocarcinoma): سرطانی است که در سلول‌های غده‌ای ( Glandular ، غدۀ مترشحه یا Secretory)  به‌وجود می‌آید. سلول‌های غده‌ای موجود در مثانه، موادی مخاط مانند تولید می‌کنند.

نتایج این تحقیقات در مجله بین‌المللی سرطان ( Cancer  ) به چاپ رسیده است.